به یاد مانده از آن روزها مرا که هنوز ...

فراز پله دانشکده ، نگاهی گرم

از آن دو چشم گدازنده ...

جان من آشفت

و با نگاه تو دل گشت آشنا

- که هنوز

به آن نگاه می اندیشم

آن گدازنده ...

همان نگاه ...

که از پله های سنگی ِ ظهر

ظهور حادثه ای بود در تپیدن دل

دلی که گشت گرفتار ماجرا

- که هنوز

خلد به سینه ام آن رازناک ِ جادویی

به مهربانی آن " عطر مسکوا "

- که هنوز

پس از فروریزی

میان ذهن وسیعم گرفته جا

- که هنوز

چو برف ِ ساحل سیبری

سیاه ِ سرد ِ یخستان

نشسته سرتاسر

به هر کجا که هنوز ...

چه سردم است

چه سرد است

همچو قندیلی

بلور بسته وامانده در هوا

- که هنوز

پس از گذشتن از بیست و پنج تابستان

نگاه سرد تو قلبم گداخت

چو آتشی که چنان قلب استوا

- که هنوز

 میان سینه من مجمری ز آتش هاست

همیشه در دل من با تو

این چنین نجواست

همیشه تا نفس آخرین

بیا

که هنوز ...

                  " حمید مصدق "