در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست 

می رسم با تو به خانه ، از خیابانی که نیست 

می نشینی رو به رویم خستگی در می کنی 

چای می ریزم برایت ، توی فنجانی که نیست 

باز می خندی وَ می پرسی که : حالت بهتر است ؟ 

باز می خندم که : " خـــــیلی " ... گرچه ... می دانی که نیست ! 

شعر می خوانم برایت واژه ها گل می کنند 

یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست 

چشم می دوزم به چشمت ، می شود آیا کمی 

دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست ؟ 

وقتِ رفتن می شود با بغض می گویم : نرو ... 

پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست 

می روی و خانه لبریز از نبودت می شود 

باز تنها می شوم با یاد مهمانی که نیست 

. 

. 

. 

رفته ای و بعدِ تو این کار هر روز من است 

باور اینکه نباشی ... کار آسانی که نیست  

" بی تا امیری نژاد " 

 

پ ن : چَشم وا کردم از تو بنویسم 

لای در باز و باد می آمد 

از مسیری که رفته بودی داشت ... 

موجی از انجماد می آمد   " علیرضا آذر " 

 

پ ن : هر چه جز بارِ غمت بر دلِ مسکین منست 

                     برود از دلِ من وز دلِ من آن نرود 

                         آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت   

                                     که اگر سر برود از دل و از جان نرود 

                                                     " حافظ "