دل می‌ستاند از من و جان می‌دهد به من

آرام جان و کام جهان می‌دهد به من

دیدار تو طلیعه‌ی صبح سعادت است

تا کی ز مهر طالع آن می‌دهد به من

دلداده‌ی غریبم و گمنام این دیار

زان یار دلنشین که نشان می‌دهد به من

جانا مرادِ بخت و جوانی وصال توست

کو جاودانه بخت جوان می‌دهد به من

می‌آمدم که حالِ دلِ زار گویمت

اما... مگر سرشک... امان می‌دهد به من؟!

چشمت به شرم و ناز ببندد لبِ نیاز

شوقت اگر هزار زبان می‌دهد به من

آری سخن به شیوه‌ی چشم تو خوش‌ترست

مستی ببین که سحر بیان می‌دهد به من

افسرده بود سایه دلم بی‌هوای عشق

این بوی زلفِ کیست که جان می‌دهد به من

- هوشنگ ابتهاج -

.

پ ن ۱: تو مبین که خاکم از خستگی و شکستگی‌ها
تو بخواه تا به سویت ز هوا سبک‌تر آیم...
- حسین منزوی -

.

پ ن ۲: چه خوب که زمین گرد است عشق من
می‌روی
آنقدر می‌روی
که باز
آن‌سوی زمین می‌رسی به من...
- عباس معروفی -

.