زیباترین شعرهایی که تا به حال خوندم...

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز از یاد من آن سرو خرامان نرود

از دماغ من سرگشته خیال دهنت

به جفای فلک و غصه دوران نرود

در ازل بست دلم با سر زلفت پیوند

تا ابد سر نکشد وز سر پیمان نرود

هر چه جز بار غمت بر دل مسکین من است

برود از دل من وز دل من آن نرود

آن چنان مهر توام در دل و جان جای گرفت

که اگر سر برود از دل و از جان نرود

گر رود از پی خوبان دل من معذور است

درد دارد چه کند کز پی درمان نرود

هر که خواهد که چو حافظ نشود سرگردان

دل به خوبان ندهد وز پی ایشان نرود

- حافظ -

.

پ ن ۱: بشنوید با صدای سهیل نفیسی...

.

پ ن ۲: هر که من با او باشم
از چه غم دارد؟
از همه‌ی عالم باک ندارد...
- شمس تبریزی -

.

خ ن: تا حالا چند بار تصمیم گرفته بودم که «Into The Wild» رو ببینم، ولی هر وقت چشمم به اسم کریستین استوارت میفتاد فکر می‌کردم فیلمی که اون توش بازی کنه نباید برای من جذابیت زیادی داشته باشه!
ولی امروز که تعریف این فیلم رو توی یه پیجی دیدم و فهمیدم «بیوگرافی» هستش ترغیب شدم ببینمش...
اوایل فیلم برام خیلی راضی‌کننده شروع شد؛ پسری که تک و تنها راهی کوه می‌شه، ظاهرا به قصد رسیدن به یه هدف نه چندان عادی.
هر چند یکی از دلایل اصلیش برای قدم گذاشتن توی این راه فرار از دروغ‌های خانواده‌ش بود، ولی این چیزی از جذابیت‌های شخصیت جستجوگر و پرسشگر و یاغی‌ش کم نمی‌کرد.
کریس توی سن 20 سالگی از یه دانشگاه خوب فارغ‌التحصیل می‌شه.
پیشنهاد هدیه ماشین مدل بالا از سمت خانواده‌ش رو رد می‌کنه.
توی همین سن، 24هزار دلاری که داشته رو به این و اون اهدا می‌کنه و آخرین ذره‌های باقیمونده پولش رو می‌سوزونه.
به معنای واقعی همه چیز رو رها می‌کنه و فقط با یه کوله پشتی روی دوشش راهی کوهستان می‌شه.
اون می‌ره تا به قول خودش «من»ای که با دروغ‌های خانواده و جامعه ساخته شده رو بکشه و معنای واقعی هر چیزی رو درک کنه.
کریس حدود ۴ ماه توی یکی از نقاط دورافتاده آلاسکا توی یه اتوبوس متروکه به تنهایی زندگی‌ می‌کنه و درآخر...
نه! دوست ندارم به آخر قصه‌ش فکر کنم! چیزهایی که قراره تا قبل از سکانش پایانی فیلم بهش فکر کنیم اونقدری زیاد هست که تلخی صحنه‌ آخر کمتر آزارمون بده.
* این فیلم یه جورایی من رو یاد «درسو اوزالا»ی «کوروساوا» انداخت. درکل، آدمی که فکر می‌کنه، آدمی که «تنهایی» حوصله‌ش رو سر نمی‌بره! و آدمی که معلمش «طبیعت» باشه، همیشه حرفای زیادی برای گفتن داره...
.