وقتی نباشی ...

                                        وقتی نباشی مهم نیست ، باران ببارد ... نبارد

                                        من زنده باشم ... نباشم ... فرقی که دیگر ندارد

 

                                  وقتی نباشی چه حرفی ؟ اصلا چه شعری ؟ چه عشقی ؟

                                        وقتی که هرلحظه بی تو ، داغی به دل می گذارد

 

                                             وقتی تو بر لب نداری نام ِمن ِشاعرت را

                                            بهتر کسی نام من را دیگر به خاطر نیارد

 

                                            در لحظه جان سپردن بهتر که دیگر نباشد

                                           چشمان خیسی که من را دست خدا می سپارد

 

                                        نه کوزه...نه نی لبک، نه! در خاک سرد مزارم

                                          ای کاش دستان گرمت یک شاخه مریم بکارد

 

                                           این شاعرِ قرن حاضر، این بیت را حافظانه

                                         رندانه بر لوح ِ شعرش ، طرح تو را می نگارد

 

                                              دیگر به آخر رسیده این نامه و شاعر تو

                                           از راه دور و به گرمی دست تو را می فشارد

                                                                 " رویا باقری "

 

پ ن ۱ : فقط گاهی نوشتن که سخت می‌شود ...
بغض که می‌ماند در گلو ...
آواز که می‌ماسد گوشۀ ذهن ...
تنها که می‌شوم ...
.
.
.
یادت امّا همیشه
و همه جا
هست  ...

 -؟ -

 

پ ن ۲ :  شلاق می خورد احسا سم !
از کنایه ها ...
کاش کمی پوستش کلفت بود !
مثل خودم ...

 - ؟ -

 

پ ن ۳ : در این قفس ، خواب پرواز دیده ام ،
با من از تعبیر این رویا بگو ...

- ؟ -

خودم ، خودم را پيدا نمی کنم !

اين ماه عادتم شده در وا نمی کنم

از پشت شيشه برف تماشا نمی کنم

از ترس زرد بودنشان پشت پنجره

يک لحظه هم نگاه به گل ها نمی کنم

آوازهای راديو مستم نميکنند

اخبار صلح وجنگ ، تماشا نمی کنم

اين روزها از آينه ها طفره ميروم

با حرفهای راست مدارا نمی کنم

بيرون از اين اتاق مکرر نرفته ام

پرواز از اين قفس به تماشا نمی کنم

در کفش هام شوق سفر خاک می خورد

پای سفر ندارم اگر پا نمی کنم

چنديست نامه هام پر از بی نشاني اند

يعنی خودم ، خودم را پيدا نمی کنم !

اين ماه ، باورم شده در خانه نيستم

گيرم که زنگ هم بزنی ... وانمی کنم !

" مهدی فرجی "

 

پ ن : نیلوفــــرانه با صدای علیرضا افتخاری

چقدر ساده ام !

قطار می رود ...

تو می روی ...

تمام ایستگاه ... می رود

و من چقدر ساده ام !

که سالهای سال

در انتظار تو ...

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و همچنان ...

به نرده های ایستگاه رفته ...

تکیه داده ام ...

" قیصر امین پور " 

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

بگذار سر به سینه من ، تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی دردمند را

شاید که بیش ازین ، نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده سر در کمند را

بگذار سر به سینه من ، تا بگویمت :

اندوه چیست ، عشق کدامست ، غم کجاست ؟

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

عمری ست در هوای تو از آشیان جداست

دلتنگم آنچنان که  اگر بینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین – که هیچ وفا نیست با منت –

تو ، آسمان آبی آرام و روشنی

من ، چون کبوتری که پرم در هوای تو

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم !

با اشک شرم خویش بریزم به پای تو

بگذار تا ببوسمت ، ای نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت ، ای چشمه شراب

بیمار خنده های توام ، بیشتر بخند!

خورشید آرزوی منی ، گرم تر بتاب !

" فریدون مشیری "

نگاه کن ...

نگاه کن که غم درون دیده ام

چگونه قطره قطره آب می شود

چگونه سایه سیاه و سرکشم

اسیر دست آفتاب می شود

نگاه کن

تمام هستی ام خراب می شود

شراره ای مرا به کام می کشد

مرا به اوج می برد

مرا به دام می کشد

نگاه کن

تمام آسمان من

پر از شهاب می شود

تو آمدی ز دورها و دورها

ز سرزمین عطرها و نورها

نشانده ای مرا کنون به زورقی

ز عاجها، ز ابرها، بلورها

مرا ببر امید دلنواز من

ببر به سرزمین شعرها و شورها

به راه پر ستاره می کشانی ام

فراتر از ستاره می نشانی ام

نگاه کن

من از ستاره سوختم

لبالب از ستارگان تب شدم

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل

ستاره چین برکه های شب شدم

چه دور بود پیش از این زمین ما

به این کبود غرفه های آسمان

کنون به گوش من دوباره می رسد

صدای تو

صدای بال برفی فرشتگان

نگاه کن که من کجا رسیده ام

به کهکشان، به بیکران، به جاودان

کنون که آمدیم تا به اوجها

مرا بشوی با شراب موجها

مرا بپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیرپا

مرا دگر رها مکن

مرا از این ستاره ها جدا مکن

نگاه کن که موم شب به راه ما

چگونه قطره قطره آب می شود

صراحی سیاه دیدگان من

به لای لای گرم تو

لبالب از شراب خواب می شود

به روی گاهواره های شعر من

نگاه کن

تو می دمی و آفتاب می شود

" فروغ فرخزاد "

 

پ ن :  جهان چیزی شبیه موهای توست . . .

سیـاه و سرکــش و پیچیـــده !.!.!

ببین چـه بی بختـم مــن !.!.!

که به نسیمی حتی ... جهانم زیر و رو میشود !

- ؟ -

جزیره

مـن هـمـون جـزیـره بـودم   

 خاکی و صمیمی و گرم    

 واسه عشق بازی موجا   

 قـامتم یـه بـسـتـر نـــرم   

 یـــه عزیز دُردونه بــــودم   

 پیش چشم خیس موجا   

 یـــه نگین سبز خالــــص   

 روی انــگـشـتـــر دریـــــا   

 تـا که یک روز تـو رسیدی   

  تـوی قـلبـم پـا گـذاشتـی    

 غـصّـه هـای عـاشقـی رو  

  تـو وجـودم جـا گـذاشـتـی  

 زیـــر رگـــبــار نـــگــاهـــت  

 دلــم انــگـار زیــر و رو شـد   

  بــرای داشــتـن عــشـقـت   

 هـــمــه جـــونـم آرزو شــد    

 تــا نــفــس کـشیدی انـگار  

 نـفـســم بُـریـد تــو سـیـنـه   

  ابــر و بــاد و دریــا گــفــتـن   

 حــس عــاشـقـی هـمـینه   

  اومــدی تــو ســرنــوشـتـم  

 بـی بــهـونـه پـا گـذاشـتـی 

اما تا قـــایقی اومـــــد

از من و دلم گذشــــــــتی

 دیــگـــه رو خـــاک وجـــودم 

 نـه گلـی هست نـه درختی  

 لـحـظـه هـای بـی تــو بـودن   

 مـی گـذره امـا بـه سـخـتـی   

 دل تـــنـــهـــا و غـــریـــبـــــم    

  داره ایـن گـوشـه مـی مـیــره  

 ولی حــتـــی وقـــت مُــــردن  

 باز سُــراغــتــو مــی گــیــــره     

 مــی رسـه روزی کـه دیــگـــه  

  قـعــر دریـا مـی شـه خـونـه ام 

 امـــا تــــو دریـــای عــشــقــت 

 بــاز یـه گـوشـه ای ... مـی مـونـم ... 

 - ؟ -

پ ن : آموخته‌ام که وابسته نباید شد نه به هیچ کسی‌ و نه به هیچ رابطه ای !.!.!

این نشدنی‌‌ترین اصلی‌ بود که آموختم . . .

- ؟ -